Er wordt veel geklaagd over achter en gedroomd over voor. Voor voor wordt jaren gestudeerd. Voor voor worden audities gedaan, wordt pijn geleden. Worden lessen gevolgd en gehuild in repetitieruimtes. Voor voor wordt ‘s nachts wakker gelegen en op hotelkamers geslapen terwijl er thuis een feestje is. Voor voor worden kaartjes gekocht en kaartjes verkocht. Posters gemaakt en advertenties geplaatst, een lichtplan gemaakt en subsidie aangevraagd.  Het gaat om voor. Maar ik ben ook graag achter.

Ik ben de enige niet. Iedereen wil naar achter. Er is een hele industrie ontstaan gebaseerd op ‘naar achter gaan’ . Je kunt een back stage pas winnen of the making of van een speelfilm kopen. Je kunt opnames bijwonen van tv programma’s of zien hoe deelnemers van het songfestival reageren als ze de puntentelling te horen krijgen. Tijdens rondleidingen door het Concertgebouw en de Stadsschouwburg wordt het publiek een blik gegund in de wereld die ze niet geacht worden te kennen, maar die steeds meer op de voorgrond dringt.

Artiesten vertellen in praatprogramma’s hoe ze een trucje hebben gedaan, dat hun bankrekening leeg is of dat ze audities hebben moeten doen om aan die rol te komen. Zo helpen ze hun eigen broodwinning om zeep. Want het gaat om voor. Wat te doen met de informatie die ons vanaf 5.36 wordt meegedeeld?