schaduwkant aan overheidsdraagvlak

De voormalig directeur van de VSCD is voor zichzelf begonnen en houdt op zijn site een blog bij. Zo kwam ik als gitariste met brede belangstelling bij China weet heel goed waarom kunst gesubsidieerd moet worden terecht.

Hierin vertelt Hans Onno van den Berg dat de Chinese overheid miljoenen spendeert aan o.a. het prestigieuze National Center for the Performing Arts (NCPA) en ook nog eens geld overheeft voor lokale initiatieven, zoals een fietsmuseum.

Kijk, concludeert de schrijver, in tegenstelling tot Nederland is er in China wél draagvlak voor overheidsfinanciering van de kunsten. Sterker nog, en hier citeert hij de tekst die de overheid bij de ingang van het NCPA heeft aangebracht

in China vindt de overheid het niet alleen gerechtvaardigd (veel) overheidsgeld aan kunst uit te geven omdat kunst ‘het culturele leven van de bevolking verrijkt’, of zelfs ‘het leven verandert’, maar er mag zelfs geld worden uitgeven aan mislukkingen om van fouten te kunnen leren en ‘elke dag de perfectie dichter te benaderen’.

Hans Onno van den Berg laat na te vermelden dat er ook een schaduwkantje kleeft aan het draagvlak van de Chinese overheid voor de kunst. Dat de niet gekozen overheid misschien zelf wel niet zo veel draagvlak heeft bijvoorbeeld. Of blijkbaar van mening is dat niet alle kunst het publiek dient. Waarom zou zij anders sommige kunstenaars gevangen zetten of hen het recht op vrije meningsuiting ontnemen?

Naar aanleiding van het artikel realiseerde ik me dat het gevaar van overheidsbemoeienis als argument altijd ontbreekt in discussies over (bezuinigingen op) de kunstbegroting.  Zijn we zo doorgedemocratiseerd dat het niet eens meer in ons en Hans Onno van den Berg opkomt dat ‘overheidsdraagvlak’ voor de kunsten ook een ‘schaduwkant’ heeft?

over book from the sky xu bing

over book from the sky xu bing

 

 

2 Replies to “schaduwkant aan overheidsdraagvlak”

  1. Ik denk niet dat we te ‘doorgedemocratiseerd’ zijn, maar dat er veel mensen in de kunsten in topfuncties zitten die nogal beperkt zijn of kaas hebben gegeten van de beroepspraktijk. Een schouwburgdirecteur bijvoorbeeld, wanneer die beperkt geïnformeerd is over het reilen en zeilen op internationaal gebied, zal zich alleen aangesproken voelen door andere regeringen die mooie schouwburgen neerzetten – ongeacht het regime, en ongeacht de werkelijkheid van kunstenaars in die dictatuur. dat is natuurlijk triest, zeker wanneer zo iemand daarom dat regime aanprijst.

    Een overheid mag (en moet) aansturen en stimuleren. Maar zodra van hogerhand een bepaalde cultuur wordt opgelegd zitten we op glad ijs. Momenteel gebeurt dat toch ook in Nederland: commerciële kunst heeft de voorkeur. Wat kunst is, en hoe het te ondersteunen (zodat het zich kan ontwikkelen) hangt af van de economie – niet van de behoeften van de onderdanen. Taak van de overheid is het leven van haar burgers te vergemakkelijken, niet te koeioneren. Een hele slechte ontwikkeling.

    Beantwoorden

    1. esther steenbergen 23 februari 2013 at 13:05

      Ha Anneke,

      Hartelijk dank voor je reactie. Ik moest er even nadenken vandaar dat de mijne even op zich liet wachten. Je zegt een paar interessante dingen waar ik over ‘door’ ga denken. Hieronder vast het begin. Wellicht ten overvloede maar voor alle duidelijkheid, dit is niet meer en niet minder dan waardevrij, hardop nadenken over kunstbeleid.

      ==
      Zodra de overheid besluit het ene wel en het andere niet te subsidiëren of te betalen of hoe je het ook noemen wilt, legt de overheid ‘een bepaalde cultuur’ op. Een overheid die in het wilde weg geld geeft aan mensen die daar om vragen bestaat, voor zover ik weet, niet. Dat je je daarmee per definitie op glad ijs begeeft ben ik niet helemaal met je eens. Maar het is wel interessant om je af te vragen hoe vrij je nu helemaal bent als je je moet voegen naar de (subsidie)voorwaarden van de opdrachtgever.

      In bepaalde kringen staat commercieel gelijk aan verkeerd. Ik vraag me dan vaak af wat er in dat geval onder commercieel wordt verstaan. Is een particuliere opdrachtgever per definitie slechter dan geld van de overheid die toch ook (subsidie)voorwaarden verbindt aan dat geld?

      ==

      Het gaat mij te ver om te zeggen dat Hans Onno van den Berg het regime aanprijst. Hij zegt alleen dat de Chinese overheid wél het belang van kunst ziet en daar is natuurlijk geen woord van gelogen. Sterker nog, de Chinese overheid neemt de kunst zeer serieus. Zelfs zo serieus dat zij sommige kunstenaars de mond snoert door ze in de gevangenis te zetten. Dat is de schaduwkant van een overheid die ‘wél’ het belang van kunst inziet. Hans Onno van den Berg laat na die schaduwkant te vermelden.

      Hans Onno laat ook na te vermelden welke overheid het belang van kunst niet inziet maar de kans is groot dat hij doelt op de Nederlandse. Hij wekt de suggestie – maar ook niet meer dan dat – dat de Nederlandse overheid een voorbeeld zou kunnen nemen aan China. Het lijkt mij dat we daar een beetje voorzichtig mee moeten zijn.

      ==

      In het protest tegen de korting op de kunstsector was de consensus: de overheid moet geld geven aan kunst maar mag en zal zich niet met die kunst bemoeien. Naar aanleiding van het stuk van Hans Onno vroeg ik me af hoe dat komt. Er spreekt een groot vertrouwen in de overheid uit.

      ==
      Tot zover maar even.
      Nogmaals, dank voor je reactie

      groet, Esther

      Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.