gitariste met brede belangstelling
Geen paarsblauwe tuinkabouters, lavendelkleurige luiken of puinzooi op het erf maar een wit, groen paradijs met een adembenemend uitzicht. En ruimte. Heel veel ruimte. Met een zwembad, een kippenren, een moestuin. Met schuren, garages, appartementen. Vogels, vlinders, vijgen en cicaden. Cypressen, acacias en prachtige platanen die nog door Guy zijn opa werden gepland.
Ontelbaar vaak zijn we er geweest. Maar dit keer was waarschijnlijk de laatste keer: Domaine de Janet staat TE KOOP .
‘Leuk, zo’n archeologisch project’, sprak de voorzitter die ze op de grond zag liggen. Hij vermoedde een hoarder in de dop, dat hoorde ik heus wel aan zijn stem.
Het begon met een bloempot die spontaan in stukken brak en waarvan ik de scherven mee naar huis nam. Ze hebben lange tijd in de weg gelegen maar nu is er sprake van kunst.
Wordt vervolgd.
Twee betekenisvolle, blauwe vlakken die op elkaar lijken, maar niks met elkaar te maken hebben. Ik heb ze geknipt en geplakt uit onderstaande originelen, waarvoor oneindig veel excuses aan de kunstenaars.
Met behulp van een geavanceerd klimaatmodel reconstrueerde Lawil Karama de lucht boven de Oegandese stad Mbale zoals die was op 10 februari 1973. De dag waarop dictator Idi Amin politieke tegenstanders liet executeren in een lokaal voetbalstadion, voor een publiek van twintigduizend onderdanen die verplicht werden toe te kijken.
Sho Shibuya gebruikt de voorpagina van The New York Times als canvas voor een schilderij dat refereert aan een nieuwsbericht uit die krant. In dit geval die van maandag 22 juli 2024, de dag waarop bekend wordt dat niet zittende President Biden als leider van de Democraten aan de verkiezingen mee zal doen, maar Vice President Kamela Harris.
Het zou zomaar kunnen dat als Sho Shibuya op 10 februari 1973 al had gedaan waar hij tijdens de coronapandemie mee begon, hij iets gemaakt zou hebben wat zou hebben geleken op wat Lawil Karama in 2026 maakte.
We leerden elkaar toevallig kennen en raakten het afgelopen jaar regelmatig aan de praat. Vandaag zei ze, ‘volgens mij zijn wij het over alles oneens.’ Dat verbaasde mij want dat vond ik nou helemaal niet.
We kregen een uitnodiging voor de opening van zijn expositie in het Luthers Museum en daarin stond Maria centraal. U weet wel, de moeder van. Speciaal voor de expositie maakte Gijs drie glazen en een bronzen exemplaar. (Vooral die laatste vond ik nogal geslaagd) waarvoor zijn geliefde H had model gestaan. Of, zoals Gijs het verwoordde: “Ik heb mijn vrouw gevraagd of ze plaats wilde nemen in de 3D scanner.”
Geliefde H speelt sowieso een belangrijke rol in het leven en werk van Gijs Assman. Sinds 2009 stuurt hij haar elke dag een kaart of collage: een geknipte en geplakte afbeelding op A4-formaat die hij op de achterzijde beschrijft. Daarmee vertelt hij haar steeds opnieuw dat hij van haar houdt. Een selectie ervan verscheen in 2019 in een boek.
‘Misschien ook iets voor jou? ‘ zei ik tegen Jasper die ik een paar weken later sprak. ‘Elke dag een mooi wijsje voor je lieve vrouw componeren, spelen, opnemen?’ De lieve vrouw in kwestie stond erbij en Jasper vroeg wat of zij van het idee vond. Ze vond het best. ‘Als je maar niet het woord muze in de mond neemt, want dan sla ik je op je bek.’
UPDATE:
Kijk nou toch eens! Er wordt gewisselwerkt.
Gijs met een eigenhandig door geliefde H geborduurde Maria op zijn borst.
GIJS OP DE 8e DAG | FOR H | VOOR H
JASPER YOUR BEAUTY AND MY BRAINS
Als ik een lijst zou moeten maken met boeken die ik met groot plezier gelezen heb, dan zou Ossenkop er zeker op komen te staan. De komende tijd geef ik het aan iedereen cadeau voor wie ik geacht word een verjaardagscadeau te kopen.
Gisteren was het weer zover maar de boekhandel hier om de hoek had Ossenkop niet in voorraad. Het lag niet op de tafels en het stond ook niet in de kast waar ik aan het zoeken was. “Daarin staan alleen de klassiekers”, zei de vrouw van de winkel.
Ossenkop is niet nieuw en won in 2025 de Hebban debuut (DEBUUT!) prijs. Maar totdat Ossenkop in die kast met de klassiekers staat, kan het niet genoeg aandacht krijgen.
Ossenkop doet denken aan Kaas, de klassieker van Willem Elsschot. Die komt sowieso op de lijst en stond ook al niet in de kast met klassiekers! Het is een sympathieke boekhandel maar er valt daar nog heel wat werk te verrichten.
Maarten ’t Hart is ook goed te spreken over Ossenkop. (Zijn recensies voor boekhandel De Kler zijn ook een aanrader trouwens).
Nu ik hem genoemd heb vind ik dat er ook een boek van hem op de lijst moet. Hij schreef er genoeg tenslotte. Misschien wordt het wel het boek dat hij over zijn moeder schreef. Ik zal het voor de zekerheid nog eens lezen want die lijst mag niet teleurstellen natuurlijk.
Pension Homeland fungeert als proeflokaal van de gelijknamige brouwerij maar is in eerste plaats een hotel/restaurant. N. had er – uiteraard – al meerdere keren gedineerd.
In gebouw van Pension Homeland bevonden zich de kamers, hutten genaamd, voor officieren die doordeweeks op de kazerne van het Marineterrein verbleven.
De inrichting, inclusief de huiskamer met bar, is in oude staat gelaten en zo word je vanzelf, als in een soort tijdmachine, in een John le Carré spionnenroman geteleporteerd. Dat is nog eens wat anders dan de gebruikelijke jeugdhonkachtige berghut inrichting van de meeste jonge brouwerijen.
De poes heet Amy Wijnkelder. De bediening is top. En de schemering was zo schitterend dat ik bijna vergat dat die middag mijn wasmachine was overstroomd. Maar omdat ik helemaal zelf de waterpomptang ter hand had genomen om de prop uit de leiding te verwijderen, zat ik helemaal lekker in mijn ‘goh wat knap van mezelf’ , en smaakte het bier extra heerlijk.
Pension Homeland
Marineterrein Amsterdam
Kattenburgerstraat 5, gebouw 006
1018 JA Amsterdam
N. en ik nemen de Amsterdamse biersituatie onder de loep. We zijn van plan om alle Amsterdamse brouwerijen te bezoeken en onder de vlag van Amsterdam gepromote bieren te proeven. Ook zijn we – zoveel mogelijk – present bij aan bierbrouwen gerelateerde bijeenkomsten.
En toen was R. aan de beurt. Het werd een middag vol liefde, warmte en bewondering. Met af en toe en her en der een ingehouden snik. Met veel gelach en zelfs applaus, wat ongebruikelijk is bij begrafenissen, daar ben ik inmiddels wel achter. Na afloop was er ruim in drank voorzien wat het fietsen over de begraafplaats op zoek naar een hek dat nog wel open was, een extra randje gaf.
Op weg naar huis regende het alsof er een douchekraan was opengedraaid. Bij het stoplicht aan de Stadhouderskade werden we bijkans van onze fiets geblazen. We wachtten op het moment dat de stroom voorbijrazende auto’s tot stilstand zou komen toen de jongen naast ons zomaar opeens, met dichtgeknepen ogen zijn armen in de lucht gooide en HEERLIJK! riep.
Daarna schreeuwde hij tegen het lawaai van de storm in en vroeg of Otto misschien in de finance werkte. Ik maak klassieke gitaren schreeuwde Otto terug. Jammer, schreeuwde de jongen. Ik zoek nog een stageplaats. Daarna stopten de auto’s, sprong ons stoplicht op groen en scheidden onze wegen. Ik dacht, dit kunnen we nu niet meer aan R. vertellen.
“Mannen weten waarom” heeft veel vrouwen de gordijnen in gejaagd en dat kwam Jupiler goed uit. Hun afkeer zorgde voor reuring en door de kritiek kwam de boodschap nog duidelijker uit de verf: vrouwen zeuren. Mannen springen op rijdende vrachtwagens. Maar als Jupiler in 2019 inhaakt op de aankondiging van Sarah Betten om voortaan als Sam Bettens door het leven te gaan, overspeelt het zijn hand. Het als knipoog bedoelde “Pintje, Sam” blijkt het begin van het einde voor “Mannen weten waarom.”
Vrouwen uitsluiten is tot daaraan toe. Van transgenders blijf je af, zo dicteert de totaal niet door Jupiler aangevoelde tijdgeest. “Pintje Sam?” schiet bij velen in het verkeerde keelgat. Aan Laure Stuyck, woordvoerster van AB InBev, moedermaatschappij van Jupiler, de schone taak de ontstane brand te blussen.
Volgens haar levert Jupiler met de landelijke, paginagrote advertenties een belangrijke bijdrage aan het maatschappelijk debat over transgenders. “We moedigen mannen aan om een standpunt in te nemen over relevante maatschappelijke onderwerpen zoals racisme, verantwoord drankgebruik of inclusie.”
Maar mannen die weten waarom ze een berg beklimmen als ze een potje willen voetballen, doen dat niet om een standpunt in te nemen over “relevante onderwerpen.” Laure’s uitleg laat Jupiler op twee gedachten hinken en dat is niet lang vol te houden. Uiteindelijk kiest Jupiler voor de tijdsgeest en schuift het na ruim twintig (!) jaar de mannen die het weten aan de kant. Voortaan weten Belgen het.
Maar wat zijn nou precies Belgen? En wat doen die eigenlijk als ze onder elkaar zijn? Volgens Jupiler eten ze frietjes, zijn ze dol op pizza en houden ze van barbecueën. Ook staan ze vaak in de stromende regen op festivals. Dat doen ze samen en dat vinden ze leuk. Er is een onnozele Nederlander voor nodig om ze beter uit de verf te laten komen, wat in de ogen van deze Nederlander een beetje een zwaktebod is. Maar zoals “Mannen weten waarom” niet voor vrouwen bedoeld was, is “Belgen weten waarom”, niet voor Nederlanders gemaakt. Het is preken voor de parochie die in reclametaal target audience wordt genoemd. Voor Jupiler bestaat die uit Belgen.
Belgen weten waarom | Mannen weten waarom
Ik wilde beide filmpjes in dit bericht ’embedden’ maar vanwege de leeftijdsgrens voor alcoholreclames zou er niks te zien zijn dus daar heb ik maar vanaf gezien. Voor wie wil zijn ze te bekijken via de links hierboven. Hieronder de website van Sam Bettens en het artikel waaruit ik geciteerd heb.
Citaten rond de kwestie “Pintje Sam?” afkomstig uit dit artikel in Nieuwsblad
Het appje met de rekening bleek de eerste van een reeks. De hond van L. had de kat van de buren gebeten. Nu moest ze geopereerd worden. Hierdoor hadden de buren hun vlucht moeten annuleren. En konden ze dus niet naar het huisje dat ze wel hadden gereserveerd. ‘Ik haat katten,’ schreef L. ‘Honden ook, overigens.’
Maar toen zijn hond ziek werd en de dierenarts de hoop opgaf appte L. dat hij onwaarschijnlijk veel van dat stomme beest gehouden had. Een Galgo, net zo een als in Black Dog.
Ik las dat de meeste voorbereiding voor de hoofdrolspeler was gaan zitten in het winnen van vertrouwen. Uiteindelijk werd de band zo hecht dat Peng besloot zijn tegenspeler te adopteren.
