Paasbrunch

‘Stil eens’ zei Jasper en veranderde ons van door-de-muziek-heen-pratende-witte-wijn-drinkers in aandachtige luisteraars, wachtend op wat komen zou. Het ging over timing. En over, hoe kan het ook anders, Billy Holiday.

billy holiday

Jasper zei als je de achtergrond wegfiltert en alleen haar gezang laat horen, kan niemand kan zeggen waar de tel zit, terwijl met de achtergrond erbij, iedereen vindt dat ze helemaal perfect in de maat zingt.

Nadat we vol aandacht naar Billy hadden geluisterd,  wilden we allemaal iets moois laten horen. Zo kwamen we één voor één uit de kast met ons favoriete muziekfragment terwijl we op rood overstapten omdat Otto buikspek uitserveerde.

Er werd in vlagen, in volle concentratie naar ieders muziek geluisterd. Naar Wagner, naar Alabama Shakes. Naar het middendeel van het Italiaans Concert en naar Tavares, waarmee het dansen begon.

Ook Andre Hazes kwam voorbij en natuurlijk Stevie Wonder. Hij werd  luid juichend ontvangen door dezelfde man die zojuist nog in tranen naar zijn favoriete muziekfragment had zitten luisteren: de begrafenismars uit “de Siegfried” van Wagner.

Nadat we de laatste gast hadden uitgezwaaid draaide ik de ultieme paasmuziek.

Playlist Paasbrunch op Spotify

Paint as you like – Michael Moore

Iemand had een huisje gehuurd met een rieten dak en houten wanden.
En een zwembad. In dat huisje.
Of we zin hadden om langs te komen?
Nou dat hadden we wel.
We gingen wandelen, drinken, eten en nog meer drinken en op een gegeven moment wilde iedereen naar bed.

Het zwembad lag naast ons kamertje.
De pomp om het water op temperatuur te houden ook.
De wind stak op en glipte tussen de houten planken van het huisje, zo ons slaapkamertje in.
Het dak kraakte en degene die naast mij lag begon te snurken.

De zwembadpomp sloeg aan. De zwembadpomp sloeg af.
De wind beukte tegen de wanden. En degene die naast mij lag, zette er een tandje bij.

Toen me eindelijk duidelijk werd dat ik never nooit in slaap zou vallen,
in dat net te kleine bedje, in dat hele kleine kamertje,
met al die wind en dat veel te veel lawaai, dacht ik,

“ik kan beter wakker liggen van Paint as you like
dan van al dat gekraak, die zwembadpomp en dat helse gesnurk”.

Lang leve de iPod.
Lang leve Michael Moore.

Met Do in het visrestaurant

Wat is dat voor een vis?
Een doktersvis mevrouw.
Wat een schatje, heeft hij ook een vriendinnetje?
Nee mevrouw, hij is helemaal alleen.
…, .
Net als ik overigens. Ik heb op dit moment ook geen partner.
…,
…,
Maar u zit niet in een aquarium.

Blue Monday

Het is Blue Monday maar hier wordt keihard gewerkt. Er wordt geschreven, geregeld, gereisd én een nieuw programma voorbereid. Ik ben de enige niet die er de vaart in heeft gezet. Jasper heeft een nieuwe CD gepresenteerd, van Sipko is een nieuw boek uit. Therese mag zich van nu af aan Doctor noemen. Merel heeft uitverkoop, Ook komt er weer een concert aan in onze serie. En dan is er nog het laatste boek van Nico. Niet nieuw. Wel mooi. Koop, lees, beluister en bezoek het allemaal. Zo komen we januari wel door.

Abonneer op BlogBerichten

de moeder van de bruidegom

De moeder van de bruid sprak vol vertedering over ‘haar meissie’. Daarna was de vader van de bruidegom aan de beurt. ‘Ik zal het kort houden’ zei hij en stak van wal. Hij begon met de geboorte. Daarna behandelde hij de kleuterschool en na een half uur wisten we dat de bruidegom op de lagere school een klas had overgeslagen.

Met één hand in de broekzak en de ander losjes wapperend in de lucht, zette hij kort uiteen hoe de bruidegom als jongen was geweest. Welke positie hij in het schoolvoetbalteam had gehad (links back) en hoe de relatie met zijn tweelingbroer was (gezond competitief).

De moeder van de bruidegom zat op de eerste rij en schudde zachtjes haar hoofd. Daarbij mompelde ze wat en slaakte ze een diepe zucht. Bij het woord cijferlijst wilde ze opstaan, wat haar schoonzus, die achter haar zat voorkwam, door haar met beide handen op haar schouders naar beneden te duwen. De gasten zochten halsreikend waar of het gerommel vandaan kwam, maar aan de spreker, die in de verte starend zijn geheugen aftastte, ging het voorbij.

Toen ze haar linkerarm de lucht in stak en met haar rechterwijsvinger op de wijzerplaat van haar horloge begon te tikken had ze wel de aandacht van de ambtenaar van de burgerlijke stand te pakken. Deze stond naast de vader van de bruidegom, klaar om met het officiële gedeelte te beginnen.

De vader vroeg zich hardop af wat er nog meer over zijn zoon te vertellen viel? Oh ja, er was ook wel eens een ander meisje geweest. ‘En nou hou je op’ schreeuwde zijn vrouw die zich inmiddels van haar schoonzus had bevrijd en zich richting het altaar bewoog.


Abonneer op BlogBerichten