Cádiz

We gingen naar Cádiz om de zon te zien. Op straat, op de strandjes en op de gigantische boulevard die heel Cádiz omvat.  Cádiz lijkt op Cartagena, waar ik afgelopen oktober was. Dat is niet zo verwonderlijk natuurlijk. De veroveraars laadden hier hun schepen in en bouwden daar zoals ze thuis gewend waren. Maar gek is het wel. Nu zijn we weer in Nederland waar de bewolking nog lager hangt dan bij ons vertrek. De wind nog harder waait en de neerslag kouder is dan ooit. En waar ik enkel nog naar Cádiz luisteren kan.

Huis te koop in de Ardèche

huis te koop in de ardeche

Nu de verhuur van het appartement zo lekker loopt vroeg Guy of ik niet ook iets voor de verkoop van zijn huis in de Ardèche kon betekenen. Hij heeft het helemaal opgeknapt en er jaren met plezier verkeerd. Nu wordt het tijd om het rustiger aan te doen.

We gingen met hem mee naar het plaatsje Mezilhac. Daar bleek het niet om één maar om twee huizen te gaan.

Als volleerde makelaars maakten we foto’s van alle kamers in beide huizen.  Thuis had ik geen idee wat ik met al die foto’s aan moest. Nu heb ik er een website voor gemaakt. Zegt het voort. Er staat een huis te koop in de Ardèche.

 

huis te koop in de Ardèche

 

Paasbrunch

‘Stil eens’ zei Jasper en veranderde ons van door-de-muziek-heen-pratende-witte-wijn-drinkers in aandachtige luisteraars, wachtend op wat komen zou. Het ging over timing. En over, hoe kan het ook anders, Billy Holiday.

billy holiday

Jasper zei als je de achtergrond wegfiltert en alleen haar gezang laat horen, kan niemand kan zeggen waar de tel zit, terwijl met de achtergrond erbij, iedereen vindt dat ze helemaal perfect in de maat zingt.

Nadat we vol aandacht naar Billy hadden geluisterd,  wilden we allemaal iets moois laten horen. Zo kwamen we één voor één uit de kast met ons favoriete muziekfragment terwijl we op rood overstapten omdat Otto buikspek uitserveerde.

Er werd in vlagen, in volle concentratie naar ieders muziek geluisterd. Naar Wagner, naar Alabama Shakes. Naar het middendeel van het Italiaans Concert en naar Tavares, waarmee het dansen begon.

Ook Andre Hazes kwam voorbij en natuurlijk Stevie Wonder. Hij werd  luid juichend ontvangen door dezelfde man die zojuist nog in tranen naar zijn favoriete muziekfragment had zitten luisteren: de begrafenismars uit “de Siegfried” van Wagner.

Nadat we de laatste gast hadden uitgezwaaid draaide ik de ultieme paasmuziek.

Playlist Paasbrunch op Spotify

Paint as you like – Michael Moore

Iemand had een huisje gehuurd met een rieten dak en houten wanden.
En een zwembad. In dat huisje.
Of we zin hadden om langs te komen?
Nou dat hadden we wel.
We gingen wandelen, drinken, eten en nog meer drinken en op een gegeven moment wilde iedereen naar bed.

Het zwembad lag naast ons kamertje.
De pomp om het water op temperatuur te houden ook.
De wind stak op en glipte tussen de houten planken van het huisje, zo ons slaapkamertje in.
Het dak kraakte en degene die naast mij lag begon te snurken.

De zwembadpomp sloeg aan. De zwembadpomp sloeg af.
De wind beukte tegen de wanden. En degene die naast mij lag, zette er een tandje bij.

Toen me eindelijk duidelijk werd dat ik never nooit in slaap zou vallen,
in dat net te kleine bedje, in dat hele kleine kamertje,
met al die wind en dat veel te veel lawaai, dacht ik,

“ik kan beter wakker liggen van Paint as you like
dan van al dat gekraak, die zwembadpomp en dat helse gesnurk”.

Lang leve de iPod.
Lang leve Michael Moore.

Met Do in het visrestaurant

Wat is dat voor een vis?
Een doktersvis mevrouw.
Wat een schatje, heeft hij ook een vriendinnetje?
Nee mevrouw, hij is helemaal alleen.
…, .
Net als ik overigens. Ik heb op dit moment ook geen partner.
…,
…,
Maar u zit niet in een aquarium.