Paul de Leeuw kan Ud niet uitspreken

Paul de Leeuw heeft een album opgenomen en mag een promopraatje houden bij DWDD. Matthijs van Nieuwkerk vraagt naar de ‘aparte gastmuzikanten’ die hebben meegewerkt en doelt op de twee uit Syrië gevluchtte muzikanten: Nazeer Abdulhai en Ghaet Almaghoot.

Paul de Leeuw legt uit dat Gaeth klarinet speelt en Nazeer een instrument speelt dat hij niet kan uitspreken maar dat uit één lettergreep bestaat. ‘Ud’ zegt tafelheer Öz. ‘Ud’ zegt Paul de Leeuw hem na. Dat ging best goed.

Van Nieuwkerk had graag een live-uitvoering van het nummer in de uitzending gehad maar volgens De Leeuw is het een moeilijk nummer en is er nog helemaal niet gerepeteerd (!). Op naar het volgende nummer dan maar. Rotterdam 1940, een door Ruud Bos op muziek gezet gedicht. ‘Een prachtig gedicht, geschreven door Martie Verdenius’, zegt Paul de Leeuw. ‘Ik geloof dat haar kleindochter hier aanwezig is, ..Oh, haar dochter. God, ik ben weer lekker geïnformeerd’. ‘Kun je één zin voordragen’, vraagt van Nieuwkerk. ‘Nee’, zegt Paul de Leeuw.

Maar hij kan wel een stukje laten horen en haalt zijn telefoon tevoorschijn. En nu hij toch bezig is, wil hij ook een stukje van Land van mij laten horen. Er volgt een inleiding door de klarinet, en ‘nu komt de Ud’ zegt Paul de Leeuw, die dankzij Öz weet, dat het geen Ut is maar Oed.

Leerzame middag

Sandro Veronesi wil zijn door Rob Gerritsen in het Nederlands vertaalde boeken, in het Italiaans laten terugvertalen. Hij vermoedt dat dat een beter boek op zal leveren dan zijn eigen origineel.

Na het succes van Kalme Chaos, vond men de hoofdpersoon Pietro Paladini wel erg sympathiek. Ten onrechte vond Veronesi, de man die hem creëerde. Dus schreef hij Zeldzame Aarden. Zodat het beeld zou worden worden bijgesteld.

Rob Gerritsen begint gelijk met vertalen en weet, terwijl hij daarmee bezig is, niet hoe het verhaal verlopen zal. Dat houdt het spannend, zegt hij.

Volgens Veronesi is De opera er debet aan, dat de XXste eeuwse, Italiaanse literatuur, zo ‘armoedig’ is. ‘Terwijl er in de rest van Europa, romans werden geschreven hield het literair potentieel van Italië zich in de XIXe eeuw bezig met het schrijven van libretti.’

Ja ja. De uitreiking van de Europese Literatuur Prijs aan Sandro Veronesi en Rob Gerritsen was bijzonder informatief.

rob gerritsen en sandro veronesi bij uitreiking europese literatuurprijs 2016

Rob Gerritsen vertaalt voor Sandro Veronesi de toespraak tijdens uitreiking Europese Literatuurprijs

Making Money

Het ging het over geld. Er waren korte optredens die pitches werden genoemd. De presentator vroeg een pitcher hoe de inkomsten over de bandleden werden verdeeld. ‘Bij ons krijgt iedereen krijgt hetzelfde’ zei de bandleider. ‘Hoeveel is dat dan?’ vroeg de presentator. ‘Nou gewoon. Niks’, zei de bandleider.

Liebeskrank

Het was de slechtste productie die hij ooit had meegemaakt en na afloop was hij toe aan een goed glas wijn. Dat meldt Dick van Kampen op de reactiepagina van de Rotterdamse operadagen. Ik zat ook in de zaal en vond het eerlijk gezegd nogal goed.

Samen met Olga en Maarten heb ik die schöne Müllerin, want daar heeft van Kampen het over, misschien al wel 100 keer gespeeld. Afgelopen zondag nog, twee keer achter elkaar, op het perfect georganiseerde Oranjewoudfestival. Wij speelden in de Oranjerie, waar in de winter de planten staan die niet tegen de vorst kunnen. Nu stonden er stoeltjes en zat een muisstil publiek te luisteren naar het leed van de jonge molenaar. Vooraf had Maarten een en ander toegelicht. Gelukkig maar, anders heb je geen idee waar je naar zit te luisteren. Beekjes? Wandelen?

Die schöne Müllerin gaat over een jongen die verliefd is op iemand die doet alsof ze dat niet doorheeft en ondertussen met een ander flirt. Een loeder noemt Maarten haar in zijn inleiding. Als het tot de jongeling doordringt dat zij hem niet ziet zitten, heeft het leven voor hem geen zin meer. Hij zoekt troost bij zijn enige vriend, de beek. Die neemt hem liefdevol in zijn armen. Wiegt hem en dekt hem de ogen toe. En dat op muziek van Schubert. Prachtig.

Dat wij die schöne Müllerin op twee gitaren begeleiden is voor sommige mensen al schrikken. Ik kan me wel voorstellen dat de uitvoering van Mechanical Duck wel even wennen is. Om er ten volle van te genieten is enige voorkennis wel handig. Luister eens naar een originele uitvoering. De onze bijvoorbeeld. Of lees het verhaal. Dan begrijp je meteen iets van wat Dick van Kampen, ‘disfunctioneel gedoe, met schoenen en kleding’ noemt.

Als je weet waar het over gaat én het origineel kent, hoor je bij Mechanical Duck tegelijkertijd iets nieuws én Schuberts prachtige muziek. Dan geniet je van vier muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dat weet je ook dat het puberaal ego-gedoe, waar Dick van Kampen zich zo aan ergert, misschien wel de crux van het verhaal is.

Om de kenners een idee te geven: van welk lied is dit het intro?

 

Schubert op Gitaar
Programmatoelichting