Blue Monday

Het is Blue Monday maar hier wordt keihard gewerkt. Er wordt geschreven, geregeld, gereisd én een nieuw programma voorbereid. Ik ben de enige niet die er de vaart in heeft gezet. Jasper heeft een nieuwe CD gepresenteerd, van Sipko is een nieuw boek uit. Therese mag zich van nu af aan Doctor noemen. Merel heeft uitverkoop, Ook komt er weer een concert aan in onze serie. En dan is er nog het laatste boek van Nico. Niet nieuw. Wel mooi. Koop, lees, beluister en bezoek het allemaal. Zo komen we januari wel door.

 

Abonneer op BlogBerichten

de moeder van de bruidegom

De moeder van de bruid sprak vol vertedering over ‘haar meissie’. Daarna was de vader van de bruidegom aan de beurt. ‘Ik zal het kort houden’ zei hij en stak van wal. Hij begon met de geboorte. Daarna behandelde hij de kleuterschool en na een half uur wisten we dat de bruidegom op de lagere school een klas had overgeslagen.

Met één hand in de broekzak en de ander losjes wapperend in de lucht, zette hij kort uiteen hoe de bruidegom als jongen was geweest. Welke positie hij in het schoolvoetbalteam had gehad (links back) en hoe de relatie met zijn tweelingbroer was (gezond competitief).

De moeder van de bruidegom zat op de eerste rij en schudde zachtjes haar hoofd. Daarbij mompelde ze wat en slaakte ze een diepe zucht. Bij het woord cijferlijst wilde ze opstaan, wat haar schoonzus, die achter haar zat voorkwam, door haar met beide handen op haar schouders naar beneden te duwen. De gasten zochten halsreikend waar of het gerommel vandaan kwam, maar aan de spreker, die in de verte starend zijn geheugen aftastte, ging het voorbij.

Toen ze haar linkerarm de lucht in stak en met haar rechterwijsvinger op de wijzerplaat van haar horloge begon te tikken had ze wel de aandacht van de ambtenaar van de burgerlijke stand te pakken. Deze stond naast de vader van de bruidegom, klaar om met het officiële gedeelte te beginnen.

De vader vroeg zich hardop af wat er nog meer over zijn zoon te vertellen viel? Oh ja, er was ook wel eens een ander meisje geweest. ‘En nou hou je op’ schreeuwde zijn vrouw die zich inmiddels van haar schoonzus had bevrijd en zich richting het altaar bewoog.


Abonneer op BlogBerichten

gems

Guy is met een gems thuisgekomen. Dat is nog eens iets anders dan met een pakje boterhammenworst.  Het beest is in vieren gedeeld en onder de jagers verdeeld. Eén kwart is goed voor een keuken vol vlees. We moeten zo langzamerhand op huis aan maar we kunnen niet weg voor we de gems hebben geproefd. Het beest moet minstens twee dagen in de marinade voordat er ook maar iets mee kan gebeuren. Het onweer barst los. De regen houdt aan. De wifi houdt er mee op. Maar we kunnen niet weg. Het beest bepaalt wanneer we vertrekken. ‘Niet jullie, niet Guy, maar het beest’, zegt Francine.

chamois

gems – chamois afbeelding: fr.wikipedia

op de brug

Als we gas geven lijkt het wel alsof er een vliegtuig opstijgt. De buurman heeft er verstand van dus of hij er even naar wil kijken. Dat wil hij wel. Hij doet aan Hans van Manen denken. De manier waarop hij beweegt, hoe hij zijn sigaret vasthoudt en zelfs hoe hij naar de onderkant van onze auto kijkt. Het blijkt een breuk in een of andere buis te zijn. De buurman last de breuk en wil er niets voor hebben. Thuis hangt hij toch alleen maar voor de televisie, zegt hij. Dan repareert hij net zo lief onze auto.

auto op de brug

Manuel, Alex en Birgitta

Als een in memoriam voor Alex zijn we op bezoek bij Birgitta, zijn weduwe die de zomer doorbrengt in het appartement waar hij woonde voordat hij ziek werd. De grote flat kijkt uit over de Middellandse zee en is eind jaren zestig door zijn ouders gekocht om er te overwinteren. Alex is er in de zeventiger jaren ingetrokken zonder iets aan de inrichting te veranderen. Ook Birgitta heeft het zo gelaten. Het appartement binnengaan is alsof je in een tijdmachine stapt.

tijdmachine

koud water

In Malaga en omgeving wonen meer dan een miljoen mensen en één daarvan is gitarist Manuel Jesús Pérez Vela. We zijn naar hem op zoek want Birgitta wil morgen met hem meerijden naar een feest, 120 kilometer verderop. Ze heeft wel zijn telefoonnummer maar spreekt geen woord Spaans en Manuel spreekt geen Engels. Ondanks dat ze hem graag mag heeft ze hem al zeker drie jaar niet meer gezien. Moeten wij hem bellen? vragen we als we op een druk terras in het centrum van de stad zitten. Birgitta geeft geen antwoord want is met stomheid geslagen. Manuel zit aan het tafeltje naast ons.

Malaga Casa Lola

foto Miguel Bueno – Casa Lola in Malaga