Trejos Brothers uit Colombia

Het Gitaarfestival van Cartagena de Indias vroeg of ik met het trio wilde komen spelen. Maar Eric is sinds zijn remigratie naar Curaçao nogal lastig te bereiken en Enrique was al besproken. Ik wikte en ik woog en ging op zoek naar mogelijke vervangers. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Op een gegeven moment dacht ik: als ik dan toch met een andere ritmesectie moet spelen, dan kan dat net zo goed een Colombiaanse zijn.

Op de website van het festival zag ik dat ook het Amaretto Ensamble geprogrammeerd stond, een ensemble met Colombiaanse muziek met een ritmesectie bestaande uit Camilo en Sebastián Trejos, twee broers die de sterren van de hemel spelen.

Dat komt mooi uit, dacht ik. Ze zijn er toch, en ik schreef hen een e-mail. Zij bekeken mijn partijen en schreven terug: we hebben er zin in.

Toen ik het festival inlichtte bleek dat ik op de website van de vorige editie had gekeken. Ook was de directeur bepaald niet gediend van dergelijk initiatiefrijk gedrag. Maar om een lang verhaal kort te maken, het is toch doorgegaan. En hoe!

Op uitnodiging van de ambassade speelden we ook in Bogotá en in totaal gaven we vier concerten met elkaar. Dat was één groot feest. Alsof we al jaren niets anders hadden gedaan.

Hieronder drie filmpjes. Na het bekijken van de eerste twee besloot ik de broers uit te nodigen. Het derde filmpje is gemaakt tijdens onze eerste repetitie.

El Arpa del Guerrero

El Arpa del Guerrero
El Décameron Negro, (het zwarte verhaal) is een compositie van de Cubaanse componist met de Nederlandse achternaam, Leo Brouwer. Het stuk bestaat uit drie delen. El Arpa del Guerrero is het eerste deel.

Das schwarze Dekameron
Das schwarze Dekameron is een verzameling Afrikaanse, vaak erotisch getinte verhalen opgetekend en bijeengebracht door Leo Frobenius. Het verscheen in 1969 in wat toen nog West-Duitsland heette en de titel verwijst naar Boccacio’s El Decamerone .

Biografia de un Cimarron
Biografia de un Cimarron is het verhaal van een weggelopen slaaf, opgetekend door Miguel Barnet. Het verscheen in 1966 in Cuba.

El Decameron Negro
In tegenstelling tot wat veel programmatoelichtingen van elkaar overnemen, denk ik dat Brouwer’s El Decameron Negro niet gebaseerd is op Das schwarze Dekameron, maar op Biografía de un Cimarron. Ik heb beide boeken gelezen en de titels van de drie delen uit Brouwers stuk, komen vrijwel letterlijk voor als scène in Cimarron.

Mariangela noemt het instrumental

Ik moest op de radio een concert komen aanprijzen en nam een cd van ons mee. De presentator vertelde dat niet hij maar een computer de muziek voor zijn programma uitkoos. Op basis van genre! Maar evengoed bedankt.

Wanneer je als gitariste met brede belangstelling, klassiek bent opgeleid en een trio vormt met een bassist uit Curaçao die een elektrische, zessnarige bas bespeelt, en een drummer uit Uruguay die voor de gelegenheid een ‘drumset’ heeft samengesteld rondom de cajon, een uit Peru afkomstig kastje dat vooral door het gebruik in de flamencomuziek populair geworden is in Europa, wat speel je dan?

Klassiek, jazz, wereldmuziek? Ik weet het niet. Veel mensen houden van wat we doen en wij houden ook van wat we doen. Ons maakt het niet uit hoe je het noemt, maar dat genre kent de computer niet.

Ook de marketingafdeling van de zaal wil altijd dat we met één woord duidelijk maken wat voor een soort muziek we spelen. Op ons programma staat muziek van Behzet Cem Gunenc, Ernesto Snajer, Juan Pablo Dobal, Joaquin Rodrigo en Heitor Villa Lobos.

In Brazil we would call it instrumental zegt vriendin Mariangela. Maar dat kent de marketingafdeling niet.